Brussels lapidarium

Een lapidarium is een plaats, zoals een plein in de stad, een atrium in een museum, waar stenen brokstukken geplaatst zijn, overblijfselen van iets groters, een arm hier, een torso daar, een kapittel, een stuk van een gebouw. Stukken van wat ooit een geheel moet geweest zijn maar waar je je verbeelding bij moet gebruiken om het volledige beeld terug op te roepen.

Wat vertellen deze resten? Staan ze ergens voor ? Slagen ze er in het fragmentarische te overstijgen?

Evolueert onze immer uitdijende wereld, met al z’n gelaagdheid en elementen, – altijd maar ingewikkelder, groter, complexer en moeilijker te begrijpen – niet naar een losse verzameling fragmenten, beetjes hier en daar, naar een… lapidarium? We hebben steeds meer toegang tot bronnen en informatie, zonder dat we nog volledigheid kunnen nastreven. We begrijpen nog wel alle elementen los van elkaar maar het is steeds moeilijker om het geheel te zien. Je weet wel, die bomen en dat bos…

En is internet dan geen mooie afspiegeling van deze wereld? Een collectie gedachten, ideeën, teksten, foto’s, video’s, bedenkingen die samen een geheel vormen maar niemand kan nog vertellen wat het geheel eigenlijk bevat?

Lapidarium is ook de titel van de boeken waarin de Poolse reporter Ryszard Kapuscinski zijn bedenkingen, bespiegelingen, wat aforismen, gesprekken optekende tijdens zijn wereldreizen. Een warm aanbevolen collectie hersenspinsels van een geniaal en bevlogen man. Om traag en genoegzaam van te genieten. In het Nederlands uitgegeven door De Arbeiderspers in de excellente reeks Privé-Domein.

Zonder ons te willen spiegelen aan deze man, is deze weblog ons eigenste ‘lapidarium’ waar we de brokstukken van onze zoektocht stap voor stap achteloos willen achterlaten om dan in juni ons gestructureerd verhaal in een boek te presenteren.